Kabouter Mila en de zoektocht naar warmte

Er was eens een vriendelijke kabouterin met een blauwe muts en een gouden glimlach. Haar naam was Kabouter Mila. Mila stond bekend in het bos als een echte doorzetter. Ze had al in zes verschillende holletjes gewoond in 25 jaar tijd, maar telkens liep het anders dan gehoopt.
Toen ze samenwoonde met haar ex-kabouter, hadden ze geluk: een sociale woning waar ze mochten blijven. Maar na de breuk begon voor Mila een lastige zoektocht. Er waren te weinig huurholletjes in het bos. Alles was duur, oud, of al bezet door andere kabouters.
Ze vond uiteindelijk een plekje, maar daar begon de ellende. De warmtekristal (bulex) werkte niet, en bleef zes maanden kapot. De huisbaas – een oude uil – was overleden, en de nieuwe eigenaars wilden Mila uit het hol. Ze moest via de vredehaasrechter haar gelijk halen, want ze weigerde om voor koude nachten te betalen.
Alsof dat nog niet genoeg was, werd ze ook nog mishandeld in een andere kaboutergemeenschap waar ze tijdelijk verbleef. Gelukkig kon ze altijd rekenen op haar zus, die haar telkens weer opving en hielp.
Wat Mila in de toekomst wil? Heel eenvoudig: “Dat de kosten dragelijker worden.” Geen torenhoge paddenstoelbelasting of koude winternachten meer. Gewoon een warm, veilig hol, waar ze haar kabouterhart kan laten rusten.
Ondanks alles bleef Mila lachen – net als het beeldje dat ze zelf beschilderde. Met een rood hart in haar handen en paarse kabouterjas stond ze stevig in haar schoenen. Want Kabouter Mila laat zich niet zomaar wegduwen.